Over mij
Ik heb altijd gekeken naar wat er onder de oppervlakte gebeurt.
Naar wat iemand zegt en wat er ondertussen zichtbaar wordt. Naar de stilte in een gesprek. Naar wat er verandert wanneer iemand binnenkomt. Naar een team waarin iedereen hard werkt en het toch niet meer stroomt.
Dat kijken loopt als een rode draad door mijn leven.
Ik heb er alleen lang niet altijd woorden voor gehad.
Wat mensen over mij weten
Ik ben ondernemer, begeleider en jarenlang bestuurder geweest. Ik bouwde samen met anderen een zorgorganisatie op met meer dan honderd medewerkers. Daar leerde ik wat het betekent wanneer je verantwoordelijkheid draagt voor mensen, beslissingen moet nemen terwijl je het antwoord nog niet kent en soms degene bent naar wie iedereen kijkt.
Mijn loopbaan liep via communicatie, onderwijs, ondernemerschap, zorg, leiderschap en persoonlijke ontwikkeling. Ik heb bedrijven opgebouwd, afscheid genomen, opnieuw begonnen en meer dan eens iets gedaan waarvan ik vooraf niet wist hoe het precies moest.
Dat heeft me praktisch gemaakt.
Ik houd van beweging. Van mensen die verantwoordelijkheid nemen. Van een goed idee dat werkelijkheid wordt. En ik weet inmiddels hoeveel er onder zo’n zichtbare werkelijkheid meespeelt.
Een organisatie kan op papier uitstekend functioneren en langzaam haar energie verliezen. Een mens kan succesvol zijn en zichzelf ergens onderweg zijn kwijtgeraakt.
Daar kijk ik naar.
“Ik zeg wat ik zie.”
Twaalf jaar stond ik zelf aan het hoofd van een organisatie. Daar leerde ik iets wat geen managementboek me ooit zo duidelijk had kunnen leren.
Mensen vertellen lang niet alles met woorden.
Je ziet het in een vergadering waarin iedereen ja zegt en er daarna weinig gebeurt. In iemand die steeds harder gaat werken terwijl de rest juist stiller wordt. In een medewerker die als lastig wordt gezien en ondertussen iets zichtbaar maakt waar een heel team liever omheen loopt.
Ik leerde luisteren naar wat er gezegd werd en kijken naar wat er ondertussen gebeurde.
Die manier van kijken neem ik nog altijd mee wanneer iemand tegenover me zit.
Wat mensen meestal niet over mij weten
Als kind kon ik slecht tegen onrecht. Wanneer iemand op school werd buitengesloten, kon ik me daar behoorlijk mee bemoeien. Ook wanneer het slimmer was geweest mijn mond te houden.
Later koos ik een creatieve opleiding terwijl mijn ouders liever iets anders voor me zagen. Ik was lang veel onzekerder dan mensen aan de buitenkant vermoedden en kende de angst om afgewezen te worden maar al te goed.
Mijn leven werd vervolgens allesbehalve een rechte lijn.
Er waren kinderen om op te voeden, werk, ondernemingen, relaties, grote verantwoordelijkheden, prachtige plannen en periodes waarin het leven weinig belangstelling had voor mijn plannen.
Ik heb vaak ja gezegd tegen iets waarvoor ik me nog helemaal niet klaar voelde.
Soms pakte dat wonderlijk goed uit.
Soms ook niet.
Ik dacht lange tijd dat een goede leider oplossingen moest hebben.
Toen onze organisatie groeide, kwamen er steeds meer vragen op mijn bureau terecht. Over medewerkers, bewoners, geld, roosters, teams, gedoe tussen mensen en beslissingen die soms dezelfde dag nog genomen moesten worden.
En ik was er behoorlijk goed in om oplossingen te bedenken.
Dus dat deed ik ook. Soms iets te goed.
Ik heb besluiten genomen die achteraf niet handig waren. Ik heb geprobeerd situaties vlot te trekken waar ik beter wat langer had kunnen wachten. En ik heb mensen geholpen met iets wat ze uiteindelijk zelf hadden moeten uitzoeken.
Hoe groter de organisatie werd, hoe duidelijker ik begon te zien wat daar gebeurde.
Iedere keer wanneer ik te snel het antwoord gaf, hoefde iemand anders iets minder zelf te onderzoeken.
Dat was een ongemakkelijke ontdekking.
Want helpen voelt nuttig. Een oplossing aandragen ook. Zeker wanneer je degene bent naar wie iedereen kijkt.
Langzaam veranderde er iets in mijn manier van leidinggeven. Ik begon vaker een vraag terug te stellen.
Wat denk jij zelf dat hier nodig is?
Soms kwam er vervolgens een veel beter antwoord dan het mijne.
Wat klein begon, werd een organisatie met meer dan honderd medewerkers.
Er kwamen locaties, medewerkers, bewoners, financiële verantwoordelijkheden en besluiten die invloed hadden op het leven van andere mensen.
Ik zag wat er gebeurt wanneer mensen ruimte krijgen en verantwoordelijkheid durven nemen. Ik zag ook hoe gemakkelijk systemen belangrijker kunnen worden dan de mensen voor wie ze ooit zijn bedacht.
Die jaren hebben mijn manier van kijken diep gevormd.
Een organisatie bestaat uiteindelijk uit mensen. En mensen laten zich zelden helemaal vangen in een organigram.
Het leven zelf deed ook mee.
Naast alles wat zichtbaar lukte, waren er jaren die mij op een heel andere manier vormden.
Moederschap bracht me op plekken waar geen opleiding me had kunnen brengen. Ik heb ervaren hoe weinig controle je soms hebt over het leven van iemand van wie je houdt. Ik heb gekend hoe het is om te willen helpen en te ontdekken dat helpen niet altijd helpt.
Er waren momenten van verlies, onzekerheid, opnieuw beginnen en afscheid nemen van beelden waarvan ik dacht dat ze bij mijn leven hoorden.
Daarnaast liep jarenlang een andere leerschool. Ik verdiepte me steeds verder in bewustzijn, menselijk gedrag en de vraag wat ons eigenlijk beweegt. Door studie, gesprekken, meditatie en vooral door steeds opnieuw naar mezelf te kijken.
Daar werd iets stiller.
Ik hoefde minder snel te weten hoe iets opgelost moest worden.
Ik leerde langer te blijven bij wat er werkelijk was.
Er zijn geen omwegen.
Achteraf zou ik gemakkelijk een mooie rechte lijn van mijn leven kunnen maken.
Die was er niet.
De creatieve opleiding, het onderwijs, ondernemerschap, de zorgorganisatie, persoonlijke en spirituele ontwikkeling en het begeleiden van mensen en organisaties. Iedere periode vroeg iets anders van mij.
Als ik nu terugkijk, herken ik wel een beweging die steeds terugkomt.
- Kijken.
- Nieuwsgierig blijven.
- Doorvragen wanneer iets niet klopt.
- Durven beginnen voordat alles duidelijk is.
Mijn levensverhaal heeft me geen antwoorden gegeven.
Het heeft me geleerd betere vragen te stellen.
Dat is waarschijnlijk ook wat je merkt wanneer we samenwerken.
Ik zal je niet snel vertellen hoe jij je leven, je team of je organisatie moet leiden. Ik kijk met je mee. Ik stel vragen. Ik benoem wat ik zie. Soms zacht. Soms precies op de plek waar het schuurt.
En ergens in dat gesprek wordt vaak zichtbaar wat je zelf allang wist.
Genoeg over mij.
Ik ben veel nieuwsgieriger naar wat er bij jou speelt.
Misschien weet je precies waarvoor je komt. Misschien voel je alleen dat iets niet meer klopt zoals het nu gaat.
Daar kunnen we beginnen.