Alleen je hoofd vindt er wat van

Wat er gebeurt wanneer je even uit de stroom van gedachten stapt en weer voelt wat er werkelijk is.

merk je het ineens op. Misschien wanneer je even zit met een kop thee, of wanneer je ’s avonds in bed ligt voordat de slaap komt. Er beweegt van alles in je hoofd. Gedachten die teruggaan naar iets wat eerder op de dag gebeurde, of alvast vooruitlopen naar morgen. Kleine opmerkingen, vragen, meningen die zich blijven aandienen. Voor veel mensen is dat zo vertrouwd geworden dat ze er nauwelijks nog bij stilstaan. Het lijkt gewoon te horen bij hoe we zijn. Herken je dit?

Wanneer je hoofd nooit stil lijkt te staan

Het leven gaat eigenlijk best goed. Er zijn geen grote problemen, geen crisis die opgelost moet worden. En toch voelt het alsof er voortdurend iets aanstaat vanbinnen. Gedachten die elkaar in hoog tempo opvolgen. Over wat er nog moet gebeuren, wat er beter kan, wat iemand misschien van je vindt, of wat er morgen allemaal op je wacht.

Als iemand dit aangeeft in mijn praktijk dan glimlach ik vaak een beetje en zeg: “Alleen je hoofd vindt er van alles van.”
En daarna stel ik een vraag waar mensen even stil van worden:
“Hoe gaat het eigenlijk met de rest van je?”

Alleen je hoofd vindt er iets van

Het is een eenvoudige vraag, maar hij opent vaak een andere ruimte. Want we zijn zo gewend geraakt aan het denken dat we ongemerkt zijn gaan geloven dat we die stroom van gedachten zijn. Wat er in ons hoofd verschijnt krijgt automatisch betekenis. Het lijkt alsof daar de waarheid ligt over hoe het leven is.

En ondertussen raakt al het andere wat meer op de achtergrond.

De signalen van je lichaam weer voelen

Het lichaam dat voortdurend signalen geeft. De adem die dan weer rustig en dan weer hoog en kort door het lichaam beweegt. En dan is er de stille laag van present zijn die altijd onder alles aanwezig is. In het dagelijkse tempo van werken, plannen en reageren verdwijnt onze aandacht daar gemakkelijk vandaan. We kiezen hier niet bewust voor, maar het denken heeft zo’n dominante plek gekregen.

Ik zie dat vaak gebeuren in gesprekken. Mensen vertellen hun verhaal en terwijl ze praten gaat het denken gewoon door. Er worden conclusies getrokken, verklaringen gezocht en oplossingen bedacht. Dat is heel menselijk. Ons denken wil begrijpen, ordenen en richting geven.

Uit de stroom van gedachten stappen

Soms nodig ik iemand uit om even niets toe te voegen aan dat verhaal. We worden dan een moment stil. De aandacht zakt naar het lichaam. De adem krijgt ruimte. Er hoeft niets veranderd te worden, er hoeft ook niets opgelost te worden. Het enige wat gebeurt is dat de aandacht zich weer opent naar wat er al aanwezig is.

En dan verandert er vaak iets subtiels.

De schouders zakken een beetje. Het gezicht ontspant. Iemand kijkt even om zich heen alsof de ruimte groter is geworden. Er gebeurd niets spectaculairs, maar de voortdurende beweging van het denken bepaalt even niet meer alles.

In die ruimte wordt vaak zichtbaar hoeveel energie het kost om voortdurend met gedachten bezig te zijn. Het denken probeert het leven te sturen, te verbeteren en te controleren. Het doet dat met de beste bedoelingen. Tegelijkertijd ontstaat er ontspanning wanneer dat sturen even niet centraal staat.

Ik herinner me een man die me vertelde dat hij iedere dag in het bos wandelde om zijn hoofd leeg te maken. Op een dag stond hij even stil langs het pad en merkte dat hij al een hele tijd liep zonder echt te zien waar hij was. Zijn lichaam had de wandeling gemaakt, maar zijn aandacht zat nog midden in gesprekken en plannen van de dag ervoor. Op het moment dat hij dat besefte keek hij om zich heen en zag ineens hoe stil het bos eigenlijk was.

Zo’n moment is vaak genoeg. Als herinnering van iets wat je diep van binnen heel goed kent.

Het leven speelt zich niet alleen af in het denken. Het beweegt door het hele lichaam, door de adem, door de ruimte waarin we ons bevinden. Wanneer onze aandacht zich daar weer mee verbindt ontstaat er vanzelf een andere kwaliteit van aanwezig zijn. Gedachten mogen er nog steeds zijn, maar ze hoeven niet alles te bepalen.

Vanuit die openheid wordt handelen vaak eenvoudiger. Beslissingen en keuzes komen helderder naar voren en gesprekken krijgen meer diepte. Het voelt alsof het leven zichzelf een beetje meer mag dragen.

Wanneer het leven zichzelf weer mag dragen

Het is ook mijn eigen ervaring. Als er iemand is die weet hoe het is om te leven met altijd een vol hoofd, dwangmatige gedachten, onzekerheid en oordelen over mezelf, dan ben ik het wel. Zo erg dat ik er volledig door ben uitgevallen in het verleden. Chronisch moe, altijd spierpijn en darmen die niet meer deden waar ze voor bedoelt zijn. Stoppen, niets doen, toestaan en uiteindelijk accepteren dat het was zoals het was bracht de eerste bewegingen richting ontspanning en vitaliteit.

In mijn werk zie ik hoe bevrijdend het kan zijn om zo nu en dan een pauze extra te nemen en even te stoppen en stil te staan bij wat er is. Even inchecken bij jezelf. Mensen ontdekken dat ze niet voortdurend iets hoeven te doen met alles wat er in hun hoofd verschijnt. Er ontstaat vertrouwen in een bredere intelligentie die al aanwezig is in hun systeem.

De denker blijft gewoon bestaan. Hij hoort bij ons mens-zijn en heeft zijn eigen waarde. Alleen verschuift de plek waar vanuit geleefd wordt. Niet langer vanuit een voortdurende stroom van analyse, maar vanuit een ruimer veld waarin denken, voelen en waarnemen samenkomen.

En in dat veld gebeurt iets heel eenvoudigs. Het leven doet daar zichzelf.

Heb een mooie dag.

Warme groet,
Tanja