Het nieuwe is er nog niet…

En nu? Wachten…. Kun je stilzitten?

In deze derde blog in deze serie over de super snelle wereld waarin we leven geef ik een inkijkje in wat ik op dit moment veel hoor en wat ik zelf ook ervaar. Het lijkt alsof we in een vacuüm zitten. Het oude past niet meer en het nieuwe is er nog niet. Het kan je onzeker maken. Ik merk dat het mijn creativiteit laat stagneren als ik er in ga, in dit gevoel. Ik kan me moeilijk focussen en heb even geen antwoorden of richting. Ik sta in de wachtstand, en daar heb ik het even mee te doen lijkt wel.

Ik zie mezelf bewegingen maken, maar ze leiden (nog) nergens toe. Het is alsof het leven me toeroept ruimte te maken voor wat er wil ontstaan. Wat een antwoord kan zijn op de nieuwe tijd, op een mooie wereld zoals we die nog niet kennen.

En ik ben niet alleen. Ik hoor de afgelopen tijd alleen maar dit. Laatst nog:

Er is een vrouw bij me op gesprek. Ze zit tegenover me, stilzwijgend staart ze voor zich uit. Haar handen om een kop thee.
“Ik voel van alles bewegen, Tanja,” zegt ze. “Maar het beweegt nergens naartoe. Het is alsof ik op iets wacht… zonder te weten wat. Ik wordt er onrustig van en ik ken dit ook niet van mezelf”

Ik knik, want ik herken het als gevoel. Dit leeft ook in mij, en ik hoor het bijna elke dag.
Er hangt iets in de lucht zoals ze dat dan zeggen. Iets onzichtbaars, iets wat nauwelijks te benoemen is. Alsof het oude leven langzaam oplost. We zetten vraagtekens bij onze realiteit, weten niet meer wat waar is en wat niet. We zijn richtingloos, tenminste zo voelt het als je jezelf niet bewust bent van deze nieuwe energie die ons voorzichtig al uitnodigt.
En toch het nieuwe… wil nog niet landen.

We zitten in een soort tussenruimte. Tijd lijkt uitgerekt.
En terwijl buiten de wereld doordraait, roept binnenin ons iets:
Niet nu. Nog niet. Wacht.

Maar wachten zonder richting roept twijfel op. En als twijfel te lang blijft, komt angst om het hoekje kijken.
Wat als ik achterblijf?
Wat als ik niet nodig ben in wat komt?

En daar… daar stokt het. Daar stopt de stroom. Ben je in zo’n moment bereid om mee te stoppen, of ga je tegen beter weten in door met zoeken, proberen. Dit laatste doen we omdat we niet in de angst durven te gaan, omdat we niet durven te zijn met onze angst onder de arm.

Ik zeg de vrouw wat ik vaker zeg:
“Je zit niet vast. Je zit in een overgang, en overgangen zijn geen tijden van actie. Het zijn momenten die om afstemmen vragen. Afstemmen op wat er vanbinnen in je leeft, luisteren naar wat stil is en niet naar wat luid schreeuwt, wat patronen die op angst gebaseerd zijn vaak doen. Even niet meegaan met de patronen, maar deze stilzetten en Zijn met wat er is”.

We noemen dit ook wel contemplatief zijn. Als dit nieuw voor je is dan is het wellicht niet zo voor de hand liggend om te doen. Het is dan ook meer een laten om vandaar uit te voelen en zien wat er wil ontstaan of wat er wil bewegen. Richard Rudd, de founder van de Gene Keys schreef er een waardevol boekje over. Wij van Gene Keys Nederland hebben ook dit boekje weer vertaald. We lanceren het op 21 juni tijdens de zomerzonnewende met een inspiratievol event.

Ik nodig je dan ook van harte uit voor 21 juni, in Cultureel Centrum Jan van Besouw in Goirle.

Je beleeft een dag waarin je geen oplossing hoeft te vinden.
Geen plan hoeft te maken, maar mag landen en voelen wat er is.
In stilte. In aanwezigheid. In contemplatie.

👉 Klik hier voor info & aanmelden

We sluiten deze blog serie hier af. Volgende week weer een nieuw onderwerp. Heb jij een onderwerp waar je graag aandacht voor wilt, laat het me weten. Dan diepen we jouw onderwerp uit in een volgend artikel.